هیئت سائلین الزهرا "س"شهرستان گناوه

شماره (1)

در کربلا بر پا فغان و شور شین است                              این آخرین دیدار زینب با حسین است"2"

شد لحظه جانسوز و غمبار جدائی                                                        وقت وداع آن دو نور نیرین است  

   آه این آخرین دیدار زینب با  حسین است"2"    

زینب بگفتا کـای اخـــا دراضطـرابم                                               شد تازه داغ مادر و هجران بابم

من بی تو با این دشمنان گویا چه سازم                                   افغان و غوغا زین جهت در عالمین است

آه این آخرین دیدار زینب با حسین است                     شاه شهیدان در غم اصلاح امت                           دشمن غریق کینه بدرو حنین است                                     آه  این آخرین دیدار زینب با حسین است

در کربلا زینب فغـان از دل بر آرد                                 در غصه ها اندوه و ماتم می شمارد

گوید به سوئی اکبر و عباس یکسو                             درخون شناور شاه بی سر نور عین است

آه  این آخرین دیدار زینب با حسین است

"موجی"بخوان غمنامه آل پیمبر                         قاسم بخون غلطیده خونین زلف اکبر

درخون شناور عون و عبدا... و جعفر                                    ماه منیر از کینه مقطوع الیدین است                       آه  این آخرین دیدار زینب با حسین است     

شماره(2)

ماهِ محرم شد با دیدۀ تر محبّان سراسر               رختِ سیه زین غم بنموده در بر کنید خاک بر سر

اندر عزای، سبط پیمبر

وارد شدند در کربلا در یوم دوّم همین ماه و آن شاه        رو کرده به یاران گفتا که منزل ما بُوَد اینجا

از ناقه ها بار، گیرید و یکسر

همراهِ آن شاهِ بی خیل و لشکر بودند شش برادر             عباس و عبدالله و عون و جعفر دو ماه منوّر

قاسم از یکسو، یک سمتی اکبر

لیلا جدا گردد اینجا ز اکبر کند خاکِ بر سر                تیر ستم آید به حلق اصغر ز قوم ستمگر

رنگین ز خونش شد دستِ مادر

شماره(3)

ای شیعه ز نو محرم آمد                                                 هنگام عزا و ماتم آمد

بر سر بزنید دراین مصیبت                                     در ماریه شاه عالم آمد

گفتا شه دین به نو جوانان                                              این جا بود وعده گاه جانان

عباس تو خیمه ها به پا کن                                        چون امر خدا مسلم آمد

این دشت بلاست قتلگاهم                                            گردند   شهید    اقربایم

آتش بزنند به خیمه گاهم                                            زینب به عزا و ماتم آمد

از جور و جفای قوم اعدا                                                      صد  چاک شود یوسف لیلا

گردد چو به خاک و خون شناور                                          لیلا به عزا و ماتم آمد

شماره(4)

ای شیعه مگر قتل شه کرببلا شد                         یا ماه عزا شد

یا ماتم فرزند علی شیر خدا شد                           در دشت بلا شد

چون آب به روی شه لب تشنه ببستند                 دلها بشکستند

بسیار عزیزان حسین تشنه نشستند                    در دشت بلا شد

از تیر جفا اصغر او غرقه به خون شد                   زینب به فغان شد

این جور و ستم جمله ز اولاد زنا شد                     در دشت بلا شد

یک غنچۀ گل بر سر دست شه مظلوم                 آن کودک معصوم

         مانند مه یک شبه انگشت نما شد                      در دشت بلا شد

اطفال شه دین همه لرزان و گریزان                    از جور لعینان

آتش به خیام حرم آل عبا شد                             در دشت بلا شد

ای شیعه از چه عون و عباس و علی اکبر ناشاد     هم قاسم داماد

لب تشنه شهیدان همه در راه خدا شد                  در دشت بلا شد

ای شیعه از چه زینب و کلثوم و هم سکینۀ زار          گردیده گرفتان

یا بلکه زجور و ستمِ شمر دغا شد                     در دشت بلا شد

بر ناقۀ عریان ز جفا سیدِ سجاد                           با ناله و افغان

یا بسته به گردن غل و زنجیر به پا شد                در دشت بلا شد

ای شیعه از چه اهل بیت زار آن شاه شهیدان        با ناله و افغان

بر ناقه و محمل حرم شیر خدا شد                       در دشت بلا شد

 شماره(5)

چون بیرق اندوه بپا در دو جهان شد                       دل ناله کنان شد

یکباره سیه پوش همه کون و مکان شد                  زین بار گران شد

تا کرد به صحرای بلا مسکن و مأوا                          آن زاده ی زهرا

فریاد و فغان یکسره در جان جنان کن                     دل ناله کنان شد

زانوی ادب نزد اخا زد گل احمر                                      عباس دلاور

تا رخصت میدان بستاند به بیان شد                       دل ناله کنان شد

کای زاده ی زهرا شده ام یکسره دلتنگ                 بگذار روم جنگ

عطشان همه اطفال و اخایت نگران شد                دل ناله کنان شد

"موجی" به نوا گشته که ای شافع محشر      ای کشته ی بی سر

این جمع ز داغ تو چنین سینه زنان شد                  دل ناله کنان شد

شماره(6)

دست عباس فتاده در کنار علقمه(2)

                               ساقی شد صد پاره در خون کربلا شد همهمه

                         کربلا ماتم گرفته با حسین با حسین فاطمه

تا که سقّا ناله لب تشنگان از جان شنید

                                            صولت حیدر بداد و لشکر دشمن درید

                کف بزد آب و نخوردش  تا حسین تا حسین تشنه بدید

چون برون امد ز شط آن ساقی لب تشنگان

                                         از عدو آمد به سویش بارش تیر و سنان

                   قلب سقا پاره تا شد پاره مشک پاره مشک پهلوان

چون عمود آمد به فرقش گفت اخی ادرک اخی

                                   زار و بشکسته حسین ابن علی داد این ندا

               شد شکسته پشت من ای یا دگار مرتضی یا دگار مرتضی

اُسوه ی اهل فتوّت یک نظر بر مهدی3  دار

                                                  تا قبول اُفتد رثایش نزد رب کردگار

                      سرور مردان مردی تا جهان تا جهان پا یدار

  شماره(7)

ساقی لب تشنگان                  سوی میدان شد روان

سینه ی مولا                   شد زغم غوغا

عالم شیون و غم        محزون قلب خاتم      زین رو شور و ماتم

روبروی قوم کین                  می خروشد اینچنین

حیدر است بابم                  باب احبابم

مولایم حسین است   ما را نور عین است   زین رو شور و ماتم

گرد عباس از جفا                 کوفیان بی حیا

حمله ور سویش                 خصم بد خویش

با تیر، تیغ و شمشیر     هر دم بارش تیر     زین رو شور و ماتم

زد به قلب دشمنان                با خروش و بی امان

آه از آن دم کان                ساقی عطشان

از زین واژگون شد    عباس غرق خون شد    زین رو شور و ماتم

در برش آمد حسین               شد دو عالم شور و شین

دیده ها گریان               شد حرم نالان

عطشان کام طفلان     گریان دیده هاشان     زین رو شور و ماتم

شماره(8)

شاه دین گفت به عباس دلاور                 ز جا برخیز ببین حالم برادر

علم بر گو به دستِ کی سپارم                 به غیر از تو علمداری ندارم

علم را نوبت دیگر بپا کن                       به من هم یاری از بهر خدا کن

علم بر گو به دست کی سپارم                 به غیر از تو علمداری ندارم

در عالم جز منِ مظلوم و بی یار               کسی نشنیده شاهی بی علمدار

علم برگو به دست کی سپارم                  به غیر از تو علمداری ندارم

علمدار سپاهم ای برادر                          شهید بی گناهم ای برادر

علم بر گو به دست کی سپارم                 به غیر از تو علمداری ندارم

شماره(9)

طفل صغیر عطشانم (2) ای رودم ای رود (2)

                       آتش زده بر دامانم (2) لب تشنه آسود آه ای رودم ای رود

آرام دلم لالایی (2) ای رودم ای رود (2)

                 ای آب و گِلم لالایی (2) ای مقصد ومقصودآه ای رودم ای رود

قنداقه به تن سربازم (2) ای رودم ای رود (2)

                       بر دست پدر جانبازم (2) مادر ز تو خشنود  آه ای رودم ای رود

روی دست سرور دین (2)                شد علی اصغر چو غمین

حرمله زد، تیر جفا، شد دوجهان  غوغا                                                                                                                                                                                                        

  شور فغان در دوجهان شد زنو برپا

زغم گهواره تو زگلوی پاره تو(2)                                            

شمس و قمر، زیر و زبر، شیون و واویلاست

                                   شور عزا، حزن و نوا، در ملاء اعلا ست          

موجی به نوا می آید (2) ای رودم ای رودم (2)

           چون شه به نوا می آید (2) با ناله فرمود (2)

                            آه ای رودم ای رود

شماره(10)

محرم آمد و شد ز نو وقت عزا (2)           عزای شاه دین آن شه کرببلا

              کوفیان بی حیا شرم نکردند از خدا کشتند پسر شیر خدا

بنالید زینب از  ظلم و جور کوفیان(2)        بکشند قاسم و اصغر شیرین زبان

            لشکر قوم دغا کشتند حسینم  ز جفا آتش بزدند خیمه ها

به صد شو رو نوا گفت چنین لیلا زغم(2)     گرفت از شاه دین اذن میدان اکبرم

         جسم پاکش بر زمین شاه دین گشته غمین زد به سر لیلای حرین

ای زمین کرببلا یاری کن از راه وفا(2)      از بهر حسین بن علی نو دو چشم مصطفی

محرم آمد و شد ز نو وقت عزا (2)             عزای شاه دین آن شه کرببلا

              کوفیان بی حیا شرم نکردند از خدا کشتند پسر شیر خدا

 شماره (11)

ماه محرم ز نو شد قتل سبط پيمبر

كشته شد فرزند حيدر لب تشنه شاه بي لشكر

زينب از مرگ برادر با فغان و دل پر آذر

سوي قتلگه روان شد اندر آن دم دخت حيدر

چون به بالين شه آمد زينب محزون و مضطر

ديد جسم چاك چاكش از دم شمشير و خنجر

زد به سر گفت اي برادر زينبم من جان خواهر

اين زمان خواهم ببينم روي تو يك بار ديگر

شماره(12)

عزادار این عزای شاه دین است

به جنت حضرت زهرا غمین است

عزای شاه دین است

عزادار زین عزا کلثوم غمین است

که جبریل در غمش ماتم نشین است

عزای شاه دین است

عزا دار زین عزا اکبر شهید است

که لیلا از غمش ماتم نشین است

عزای شاه دین است

عزا دار زین عزا زینب غمین است

به جنت حوریان با غم قرین است

عزای شاه دین است

 شماره(13)

همه اي شيعيان با ناله و غم

زنيد بر سر كه شد ماه محرم

سر نعش حسين زينب به زاري

بگفتا اي برادر سر نداري

فداي دست هايت جان خواهر

چرا انگشت و انگشتر نداري

به كهنه جامه اي كردي قناعت

چرا آن پیرهن بر تن نداری

در کربلا بر پا فغان و شور شین است+_ همه اي شيعيان با ناله و غم +  عزادار این عزای شاه دین است  +ماه محرم ز نو شد قتل سبط پيمبر +محرم آمد و شد ز نو وقت عزا +طفل صغیر عطشانم +شاه دین گفت به عباس دلاور  +ساقی لب تشنگان سوی میدان شد روان  +دست عباس فتاده در کنار علقمه  +ماهِ محرم شد با دیدۀ تر محبّان سراسر  + ای شیعه ز نو محرم آمد هنگام عزا و ماتم آمد  +ای شیعه مگر قتل شه کرببلا شد یا ماه عزا شد+چون بیرق اندوه بپا در دو جهان شد دل ناله کنان شد